Improviseren is niet eng, echt niet.

Er was een tijd dat het klamme angstzweet me uitbrak bij het woord 'dansimprovisatie'. Mijn hoofd produceerde meteen een berg leugens zoals "ik moet origineel zijn" en "ik mag niet twijfelen of vastlopen". Dit soort gedachten zijn eigenlijk de beste garantie voor een gebrek aan inspiratie, dat wist ik wel, maar ondertussen bedacht mijn hoofd ook al vluchtplannen en smoesjes.

Wat is het fijn om dat achter me te kunnen laten en me te verheugen op het onbekende. Dat onzekere, perfectionistische stemmetje heb ik een aardig kopje kleiner gemaakt. Haha! Ik durf tegenwoordig dingen te doen waarvan ik niet weet hoe het verder zal gaan. Natuurlijk hoop ik nog steeds dat het goed genoeg is en bruikbaar materiaal oplevert, maar mocht dat niet zo zijn dan heb ik zelf in ieder geval lekker gedanst.

"Niet meteen oordelen" zegt de choreografe en dat is denk ik een van de sleutels tot improvisatie. Niet meteen oordelen, vertrouwen hebben, loslaten en lef hebben. Goed... improviseren is misschien best wel een beetje eng, maar ook vreselijk leuk. Wie durft?