Micromarketing en schadelijke democratie

Even he.... in marketing kent men begrippen als early adopters en late majority. Het idee is dat wanneer er een nieuwe product of nieuwe dienst op de markt is er altijd een kleine groep is die dat als eerste zal omarmen, dan een ietsje grotere groep en dan is het hek van de dam en volgt de rest. In procenten zij die eerste twee groepen veeeeel kleiner dan de meerderheid die blijkbaar eerst de kat uit de boom kijkt.

Maar wat zegt dit over nieuwe, visionaire ideeën die in een groep geopperd worden. Er zal misschien iemand zijn die het idee meteen steunt (de mega-belangrijke 'first follower' in managementtermen), maar de meerderheid zal niet meteen enthousiast zijn. In ons democratisch model zal dus de meerderheid niet 'voor' stemmen. Hoeveel briljante, vernieuwende, visionaire ideeën zijn al gesneuveld door deze democratie? Democratie vertegenwoordigd de middelmaat. Niet slecht, prima, maar ook niet wereldschokkend goed.

Het is dus noodzakelijk dat iemand met een goed idee zich soms even niets van de rest aantrekt en heel eigenwijs zijn eigen plan trekt. In Holland steek je je kop dan boven het maaiveld uit, wat een beetje riskant is. In Kunstland gebeurt het gelukkig vaker. Ik zeg respect voor deze eenlingen. Zelf ben ik geen briljant visionair, maar ik kan me wel voornemen vaak een 'first follower' te zijn.

Bloedblaar, wondje en blauwe plek

Vandaag mijn eerste repetitie met Annette Truijens voor 'Aan u de keus'. Daar deed ik deze verwondingen op, maar ook veel plezier en inspiratie. Ik zal de volgende keer aantreden met beter schoeisel, dat had me heel wat last kunnen besparen. De blauwe plek op mijn rug, precies onder de sluiting van mijn BH, zal daar voorlopig even zitten. Ik heb namelijk zelf een stukje dans bedacht waarbij ik op mijn rug val. Beetje dom van me. En nou maar hopen dat de uitvoering niet op een ruw houten vloertje is .....

Improviseren is niet eng, echt niet.

Er was een tijd dat het klamme angstzweet me uitbrak bij het woord 'dansimprovisatie'. Mijn hoofd produceerde meteen een berg leugens zoals "ik moet origineel zijn" en "ik mag niet twijfelen of vastlopen". Dit soort gedachten zijn eigenlijk de beste garantie voor een gebrek aan inspiratie, dat wist ik wel, maar ondertussen bedacht mijn hoofd ook al vluchtplannen en smoesjes.

Wat is het fijn om dat achter me te kunnen laten en me te verheugen op het onbekende. Dat onzekere, perfectionistische stemmetje heb ik een aardig kopje kleiner gemaakt. Haha! Ik durf tegenwoordig dingen te doen waarvan ik niet weet hoe het verder zal gaan. Natuurlijk hoop ik nog steeds dat het goed genoeg is en bruikbaar materiaal oplevert, maar mocht dat niet zo zijn dan heb ik zelf in ieder geval lekker gedanst.

"Niet meteen oordelen" zegt de choreografe en dat is denk ik een van de sleutels tot improvisatie. Niet meteen oordelen, vertrouwen hebben, loslaten en lef hebben. Goed... improviseren is misschien best wel een beetje eng, maar ook vreselijk leuk. Wie durft?

Wat een heerlijke puinhoop.. of toch niet

De schoonmaakdiensten staken. Hoe het centrum van Amsterdam is weet ik niet, daar waag ik me niet met Koninginnedag. Het is daar vast een op plastic scherven hossende massa. Na een flinke wandeling langs alle creatieve acts in het Vondelpark ben ik met een vriendin en een glas Sangria in de Jordaan neergestreken. Terwijl de zon op mijn gezicht schijnt kijk ik naar salsa-dansende, oranje gekleurde mensen.

Als de zon achter de gebouwen is gezakt en ik naar huis fiets wordt ik ingehaald door een vrouw met een gelukzalige glimlach. Ik lach naar haar terug en ze roept 'Wat een heerlijke puinhoop". In de Jordaan is het inderdaad nog een heerlijke puinhoop, maar op weg naar huis zie ik het: Het is nog nooit zo netjes op straat geweest aan het eind van Koninginnedag. Dat hebben de vrijmarkters zelf gedaan want de schoonmaakdiensten staken. Ik ben trots op mijn buurtgenoten.